ตอนที่ 252 เจ้าช่วยข้า

เมื่อพวกเขาลากหมูป่ากลับมาถึงหมู่บ้านผิงอัน ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว มองเห็นได้เพียงตะเกียงน้ำมันสีเหลืองสลัวของแต่ละบ้านเรือน

ตาเฒ่าเฝิงเคาะประตูรั้วเบา ๆ ครั้งหนึ่ง กดเสียงลงแล้วเรียก “ยายแก่ พวกเรากลับมาแล้ว รีบเปิดประตูเถิด”

เขาไม่กล้าเอ่ยเสียงดังแม้แต่น้อย กลัวว่าจะเรียกเพื่อนบ้านซ้ายขวาออกมา เพราะเนื้อหมูมากมายเช่นนี้ ถึงเวลานั้นจะอธิบายอย่างไรเล่า?

หมูป่าเป็นของที่แม่นางเจียงกับพวกเขาล่า ไม่ใช่พ่อลูกพวกเขาล่า