กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เข้าใจหรือไม่?” ชายชราหรี่ตามองเจียงเมี่ยว “เช่นนั้นเจ้าก็ยังต้องรอต่อไป”
ชายชราเงยหน้ามองท้องฟ้า “ยามเย็นน่าจะพอดี”
เจียงเมี่ยวปวดหัวจึงนวดหว่างคิ้ว นางไม่คิดว่าการสอบเข้าแบบนี้ของสำนักศึกษาชีอู๋จะไม่ดี ตรงกันข้ามนางกลับคิดว่าดี เพียงแต่นางไม่ได้คาดคิดว่าจะต้องรอนานเช่นนี้
โทษนางเอง ควรจะสอบถามให้ลึกกว่านี้สักหน่อย
เชียนเซิงฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตาค้างอ้าปากหวอ “สำนักศึกษาชีอู๋เข้มงวดถึงเพียงนี้เลยหรือ!”
ชายชราไม่มองเขา “เจ้าเป็นเด็กรับใช้ห้องหนังสือของเจ้าหนุ่มนั่นหรือ”
เชียนเซิงพยักหน้ารัว “ข้าเอง ข้าเอง”