กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อาจเป็นเช่นนั้น”
เซี่ยติ้งเซียวเอ่ยแผ่วเบา “เหตุฉะนั้นข้าจึงคอยหาโอกาสสอบถามเรื่องนี้ให้กระจ่างตลอดมา”
น่าเสียดาย เจียงเมี่ยวเอาแต่จงใจหลบเลี่ยงมาโดยตลอด เขาจึงถามไม่เคยได้
เวินจิ่งหรานเดินเข้ามา ใช้สองมือตบไหล่เขาเพื่อปลอบ “ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ดูหน้าตาของเด็กคนนั้นก็รู้ว่าเป็นลูกของเจ้าแน่ ภายหน้าหากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกมา เจ้าจะทำอย่างไร”
เซี่ยติ้งเซียวปัดมือเขาออก “ข้าปกป้องพวกนางได้”
“ข้าไม่ได้ถามเรื่องนี้” เวินจิ่งหรานทรุดนั่งข้างเขา ใช้นิ้วเคาะโต๊ะ “ตอนนี้เจ้าใส่หน้ากากหนังมนุษย์อยู่ ก็เพราะไม่อยากให้ผู้ใดจำเจ้าได้มิใช่หรือ อย่าบอกว่าข้าจะใส่ไปทั้งชีวิต”