กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ซื่อจื่อเวินเร่งร้อนถึงเพียงนี้เลยหรือ”
เจียงเมี่ยวไม่ร้อนใจ นางนั่งลงตรงข้ามเขาอย่างสบาย ๆ ท่าทางผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ ไม่มีความเกร็งหรือระแวงเหมือนคราวแรกที่ได้พบเขาเลยแม้แต่น้อย
ได้ยินดังนั้น เวินจิ่งหรานก็สะดุ้งนั่งตัวตรง “ซื่อจื่อผู้นี้ย่อมร้อนใจสิ เรื่องทำการค้าหาเงิน เจ้าไม่ร้อนใจหรือ หากช้าไป เงินถูกคนอื่นหาไปหมดแล้ว เจ้ารู้หรือไม่”
พูดจบเขาก็เร่งต่อ “เร็วเข้า เอาของออกมา อย่าลืมเจ้าหกข้าสี่ ทำเร็วได้เงินเร็ว”
เจียงเมี่ยวอึ้งไปครู่ใหญ่ นางไม่คิดว่าท่านซื่อจื่อรูปงามสง่าดั่งต้นหยกใบหอมผู้นี้จะเป็นคนเห็นแก่เงินถึงเพียงนี้ หากให้บรรดาหญิงในเมืองหลวงที่ปลื้มเขารู้เข้า…