กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในที่สุดบทสนทนาก็ถูกชักจูงมาถึงตรงนี้ ในใจของหม่าฉุนฮุ่ยตื่นเต้นจนห้ามไม่อยู่
นางแสร้งทำเป็นสงสัยย้อนถามขึ้น “แม่ของเป่าจู เจ้ามองออกได้อย่างไรว่าสีหน้าของพวกเขาผิดปกติ ข้ามองแล้วก็ยังเห็นเป็นเหมือนเดิมนี่นา”
แม่ของเป่าจูถลึงตามองนาง “ปกติเจ้ารักเถี่ยจู้ราวกับลูกแก้วดวงตา ตั้งแต่เขากินข้าวไม่ลงสีหน้าก็ยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ เจ้ายังแอบร้องไห้หลายครั้ง อย่าคิดว่าข้าไม่รู้”