ตอนที่ 200 หนังสือรับรองความพึงพอใจ

“เจ้ากล่าวไว้ตั้งแต่แรกก็ดีสิ พวกข้ายังนึกว่าเจ้าเพียงใจดีมารักษาเถี่ยจู้กับพวกนางเท่านั้น ถึงไม่กล้าถามว่าเจ้าออกรักษาผู้ป่วยหรือไม่”

หม่าฉุนฮุ่ยชะงักไปก่อน จากนั้นก็ทุบฝ่ามือด้วยความตื่นเต้น “ในตรอกหลูฮวาของพวกข้ามีเด็กอยู่หลายคนที่เบื่ออาหาร กินข้าวไม่ลง ทั้งวันเอาแต่ร้องว่าหิวแต่ก็ไม่ยอมกิน”

“พวกข้าสงสัยว่าจะเป็นสภาพเดียวกับเถี่ยจู้กับพวกนั้น แต่พวกข้าไม่เคยเอายาเม็ดน้ำตาลให้เด็กของพวกนางลองชิม กลัวคนอื่นไม่เชื่อ และกลัวว่าจะสร้างความลำบากให้เจ้า”