ตอนที่ 165 พ่อของหยวนเป่าตายแล้ว

เมื่อเซี่ยติ้งเซียวได้ยินเสียงอันหวาดกลัวของนาง เขาก็ชะลอฝีเท้าลงทันที พานางหยุดอยู่บนหลังคาที่มีหิมะสะสม แล้วโบกมือใหญ่ครั้งหนึ่ง ปัดพื้นที่ว่างให้สะอาดพอให้ทั้งสองนั่งเคียงข้างกันได้

เมื่อความรู้สึกได้ลงสู่ที่มั่นคง เจียงเมี่ยวก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วก็เห็นลานหน้าบ้านของนาง และนางกำลังยืนอยู่บนหลังคา

ที่แท้การเหาะบินก็เป็นเช่นนี้เอง

รู้ตัวว่าตนยังกำเสื้อเซี่ยติ้งเซียวไว้แน่น เจียงเมี่ยวไอเบา ๆ หนึ่งครั้งแล้วรีบปล่อยมือลงนั่ง

เซี่ยติ้งเซียวมองมือที่นางรีบปล่อยออก ปลายหัวใจเลื่อนผ่านความผิดหวังวูบหนึ่ง มาเร็วไปเร็ว เขาก็ลงนั่งตามไปด้วย