กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“นายน้อยผู้นี้รูปงามใช่หรือไม่”
อู๋อิ่งขยิบตาใส่เจียงเมี่ยว ราวกับว่าคนที่เจ็บจนหน้าตาบิดเบี้ยวเมื่อครู่ไม่ได้มีอยู่จริง
พอเอ่ยปากก็หมดมาดทันที เจียงเมี่ยวกลอกตาใส่แล้วโบกมือไล่ “รีบไปได้แล้ว อย่าลืมสิ่งที่ข้าให้เจ้าทำ ไม่อย่างนั้นยาถอนพิษข้าจะเอาไปให้หมากินหมด”
อู๋อิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง กำมือด้วยความเสียดาย “ห้าร้อยตำลึงเจ้าก็คว้าไปหมดแล้ว อย่างน้อยก็ให้ข้าสักใบเถิด”
คืนนี้เขาช่างเสียทั้งฮูหยินทั้งทหาร ขาดทุนยับเยิน!
เจียงเมี่ยวส่ายหน้า “ไม่ให้ จัดการเรื่องให้เรียบร้อยแล้วค่อยพิจารณา”
อู๋อิ่งจากไปทั้งความหงุดหงิด ความเร็วในการปีนกำแพงเหลือเพียงภาพติดตาเดียว ตรงกับชื่อของมัน