กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงเมี่ยวและเซี่ยติ้งเซียวพาหยวนเป่านั่งรถม้าจากไป
หลี่ซื่อมองรถม้าที่จากไป นิ่งอึ้งอยู่นานไม่ได้สติ กำแบบลายปักในมือ เบ้าตาแดงก่ำ “ช่างเป็นเด็กใจดีนัก คนพวกนั้นของบ้านเก่าสกุลเจียงตาบอดกันหมดแล้ว!”
เฉินชุนเถาเข้ามาห้อมล้อม “ท่านแม่ รีบดูแบบลายปักเถิด พอเรียนรู้แล้วพวกเราปักผ้าเช็ดหน้าไปขายที่เมืองเล็กกัน”
“เจ้าไปเรียกหวังซื่อกับคนรู้จักอีกหลายคนมา มาดูด้วยกัน” หลี่ซื่อสั่งนาง ในเมื่อเจียงเมี่ยวบอกให้พวกนางเรียนรู้การปักผ้า ก็คงไม่ใช่เพื่อบ้านนางเพียงหลังเดียว
เฉินชุนเถาไม่พูดพร่ำทำเพลงไปเรียกคน