ตอนที่ 120 มีภูมิหลังใหญ่โตถึงเพียงนี้

“ถ้าเจ้าไม่อยากไป พี่จะคิดหาทางช่วยเจ้าเอง”

ได้ยินนางใช้คำว่า คิดหาทาง สามคำนี้ เจียงเมี่ยวก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตน ยิ้มน้อย ๆ พลางเอ่ย “พี่หว่านไม่ต้องเปลืองใจนัก เรื่องที่ท่านว่ามา ข้ายินดีไป”

“แต่ก่อนตอนที่ข้าเรียนวิชาแพทย์มากับท่าน ข้าก็ตั้งใจว่าจะรักษาผู้มีโรคภัยเจ็บไข้ทั้งมวล”

“ดี!” ซูจิ้งหว่านตื่นเต้นไม่หาย “สมกับที่ข้าซูจิ้งหว่านไม่ได้ดูคนผิดจริง ๆ!”

“ได้รู้จักเจ้า นับเป็นโชคดีของข้า”

เจียงเมี่ยวกลับเม้มริมฝีปากมองนาง “ไม่ทราบว่าคนที่ต้องให้ข้ารักษา ซึ่งอยู่ในปากพี่หว่านนั้น ใช่หรือไม่…”

พูดพลางนางก็ชี้มือไปทางทิศวังหลวง

ท่าทางนี้หมายความว่ากระไร ทั้งสองต่างรู้แก่ใจ