ตอนที่ 82 ฝันกลางวัน

เหมาอาเซียงกับอีกสามคนเผลอหดนิ้วมือเข้าไปในแขนเสื้อโดยสัญชาตญาณ น่าเสียดายที่สายเกินไป ทุกคนต่างเห็นนิ้วมือดำปี๋ของพวกนางแล้ว

“สกปรกเกินไปหน่อยกระมัง” บางคนพึมพำเบา ๆ “ถึงน้ำจะไม่มาก แต่ช่วงนี้ใครมีเวลาก็ไปเก็บน้ำค้างยามเช้ากันทั้งนั้น คืนหนึ่งเก็บได้ไม่น้อยเลย ถึงไม่เอามากินมาดื่ม แค่ล้างนิ้วมือก็เพียงพอแล้ว”

“อะไรกัน ก็แค่ขี้เกียจนั่นแหละ! บ้านสกุลเจียงพวกนั้นขี้เกียจจนไม่รู้จะพูดอะไร แต่ก่อนไม่เห็นว่าคนบ้านนี้จะขี้เกียจขนาดนี้เลย”