กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พูดกันจนเกือบครบแล้ว ทุกคนจึงทยอยจากไป
เหอม่านเหนียงเดินออกจากถ้ำ ถูกสายลมหนาวพัดโชย อารมณ์ตื่นเต้นค่อย ๆ สงบลง นางจึงกลับไปยังถ้ำที่หมู่บ้านเกาเหอพักอาศัย
เกาเฟิงเห็นนางกลับมา จึงถามอย่างอดใจไม่ไหว “เป็นอย่างไรบ้าง? คงไม่ใช่พวกเจ้าทำเสื้อไหมพรมแล้วเกิดปัญหากระมัง?”
ตอนนี้เขาสวมเสื้อไหมพรมตัวแรกที่เหอม่านเหนียงถักให้แต่แรก สวมทุกวันอุ่นจนเหลือเชื่อ
เหอม่านเหนียงส่ายหน้า “เสื้อไหมพรมที่ถักไม่มีปัญหา แม่หนูเมี่ยวเรียกพวกเราไปพบเพราะจะพูดเรื่องอื่น”
พอสิ้นคำพูดของนาง ชาวหมู่บ้านเกาเหอก็หันมามองกันหมด ต่างรอคอยคำต่อไปของนาง
“แม่หนูเมี่ยวบอกว่า ถักเสื้อไหมพรมได้ค่าแรงวันละ 30 อีแปะ สิ้นเดือนค่อยคิดบัญชี”
ซี้—