กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ป้า เรื่องนี้พูดเช่นนั้นไม่ได้หรอก”
เจียงเมี่ยวทำหน้าเหมือนบอกว่าพวกเจ้าไม่เข้าใจ อธิบายอย่างอดทน “ทุกคนเห็นว่าข้าขายเสื้อไหมพรมขนแกะตัวหนึ่งให้พวกเจ้า 200 อีแปะ พวกเจ้าคิดว่าแพงก็ไม่ผิดหรอก แต่จะเอามันไปเทียบกับเนื้อหมูไม่ได้!”
“200 อีแปะซื้อเนื้อหมูกินเข้าท้อง พอถึงวันรุ่งขึ้นย่อยก็หมด กินไม่กี่ครั้งก็ย่อยหมดเกลี้ยง เสื้อผ้าไม่เหมือนกัน มันสวมได้นานมาก ๆ”
“ป้าซื้อกลับไปสวมเอง พอป้าสวมไม่ได้ก็ให้ลูกสาวลูกชายสวม พอพวกเขาสวมไม่ได้ก็ยังให้หลานชายหลานสาวตัวน้อยสวมได้”