กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เถ้าแก่ ข้าวสารขาวที่กินแล้วสดชื่นปลอดโปร่งนั่นมันอะไรหรือ”
เจียงเมี่ยวเดินเข้าไปถามเสียงเบา ทำเอาเถ้าแก่ที่กำลังพึมพำอยู่สะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นเห็นนางก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วว่า “แม่นางผู้นี้เข้ามาแต่เมื่อไร เหตุใดจึงแอบฟังคนอื่นพูด”
“ท่านพูดเสียงดังเอง” เจียงเมี่ยวถึงกับหมดคำพูด
เถ้าแก่อึ้งไปครู่หนึ่ง เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์แล้วว่า “แขกจะซื้อสิ่งใดหรือ”
“ยังไม่ซื้อก่อน ข้าสงสัยข้าวสารขาวที่ออกมาจากปากเถ้าแก่เสียมากกว่า ไม่ทราบว่าเถ้าแก่จะไขข้อข้องใจให้ได้หรือไม่”