กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คนบ้านเจียง พวกเจ้าไม่ซื้อข้าวหรือ? ต่อไปไม่คิดจะมีชีวิตไปถึงเมืองหลวงหรือ?”
ผู้ใหญ่บ้านเถียนหันไปเห็นว่าบ้านเจียงไม่มีใครขยับแม้แต่คนเดียว จึงขมวดคิ้วถามว่า “อย่าเอาแต่คิดพึ่งคนอื่นช่วยเหลือเลย คนอื่นก็ไม่ได้มั่งมี”
ตาเฒ่าเจียงถูกพูดจนหน้าเฒ่าดำสลับแดง “ผู้ใหญ่บ้าน ไม่มีเรื่องเช่นนั้น นี่กำลังหาเงินอยู่ไม่ใช่หรือ!”
เขาพูดยิ้ม ๆ จบ ก็จ้องยายเฒ่าเจียงที่นิ่งไม่ขยับทันที “เงินเล่า? เอามา ให้ลูกคนโตกับเจ้ารองไปซื้อข้าวที่ตำบล เร็วเข้า”
ยายเฒ่าเจียงแค่นเสียงหึ “เงินไม่ใช่ถูกเจ้าเอาไปหมดแล้วหรือ? ยังจะมาขอจากข้าอีก? ในมือข้าไม่มีเงิน!”