ตอนที่ 7 สิ่งของมีเจ้าของ

ภูเขา ภูเขายักษ์ที่สูงเสียดเมฆ

ทำให้ผู้คนมองแล้วถอยหนี ทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนคุกเข่าลงกับพื้น

เจียงเมี่ยวมองสยงต้าซานที่สงบนิ่ง นางไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายรู้ล่วงหน้าถึงภูเขายักษ์ที่นี่ได้อย่างไร แต่นางเข้าใจความนัยในคำพูดของอีกฝ่ายแล้ว

ใช่แล้ว ภูเขาผืนใหญ่เพียงนี้ จะผ่านไปทั้งเป็นนั้นยากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงภัยอันอาจมีอยู่ในภูเขา และจิตใจคนที่ยิ่งน่ากลัวกว่า

“เป็นอย่างไร เข้าใจความหมายของลุงแล้วหรือ” สยงต้าซานเอามือไพล่หลัง มองภูเขาลูกนี้ น้ำเสียงไม่มีความหวาดกลัวใด ๆ

เจียงเมี่ยวขบฟันถามเขา “ท่านลุงต้าซาน ข้ามภูเขาลูกนี้ไปแล้วจะดีขึ้นหรือไม่”

ทันใดนั้นนางรู้สึกว่าปมที่เดิมทีโง่เขลานั้นลำบากจริง ๆ เพราะต้องให้นางคอยระวังตัวสอบถามข่าวสารไปทั่ว