บทที่ 161 หน้าไม่อาย ยอมรับเรื่องสวมรอย

บทที่ 161 หน้าไม่อาย ยอมรับเรื่องสวมรอย

เพียงแต่ตอนที่ออกไปคุยกับครอบครัวทหารในเขตบ้านพัก ก็บอกว่ามีคนจากบ้านสามีมาหา เมื่อกี้ก็มีหลายคนเห็นว่าตอนที่แม่ลูกอวี๋ชุนฮวามานั้นมามือเปล่า

ทุกคนมองสีหน้าของว่านชิวไป๋อย่างมีความหมายลึกซึ้ง ในใจล้วนคิดว่านี่คงเป็นญาติยากจนเข้าเมืองมาเพื่อเกาะกินใช่ไหมล่ะ?

ส่วนว่านชิวไป๋ก็เพียงแค่หัวเราะแห้ง ๆ ไม่มีท่าทีจะอธิบายอะไรเลยแม้แต่น้อย

เพียงแต่เธอไม่รู้เลยว่า ตอนที่เธอออกไปซื้อกับข้าวนั้น แม่ลูกอวี๋ชุนฮวาก็ออกจากห้อง แล้วลงไปคุยเล่นกับเพื่อนบ้านที่ชั้นล่างโดยตรงเลย

เริ่มจากเล่าสถานการณ์ของบ้านตัวเอง แล้วก็ถามถึงงานของกู้ซือเถียน สองแม่ลูกเข้าขากันได้ดี พูดเรื่องแย่ ๆ ของครอบครัวกู้เหล่าซานไปไม่น้อยเลย

ผู้คนรอบ ๆ ถึงได้ตกใจ ที่แท้นี่ก็ไม่ใช่ญาติยากจนหรอกเหรอ?