บทที่ 137 ทวงเงิน, กำเริบเสิบสาน

บทที่ 137 ทวงเงิน, กำเริบเสิบสาน

กู้เจ๋อหมิงหันหลังเดินออกไปทันที แต่กู้ซืออวี๋คิดไปคิดมาก็ยังไม่วางใจ กังวลว่าถึงตอนนั้นอีกฝ่ายจนตรอกแล้วจะทำเรื่องแว้งกัดขึ้นมา ถ้าเป็นแบบนั้น พี่สี่จะไม่ถูกปรักปรำเอาหรือ?

ไม่ใช่ว่าเธออยากจะมองคนในแง่ร้ายขนาดนั้น แต่หลัก ๆ เป็นเพราะคำเตือนของฟู่หยาก่อนหน้านี้ และตอนที่จี้ซูมาหาเธอเพื่อเรียนหนังสือคราวก่อน ก็ยังพูดเป็นนัยทั้งทางตรงและทางอ้อมอยู่หลายประโยค ดังนั้นจึงไม่แปลกที่กู้ซืออวี๋จะตึงเครียดขนาดนี้

ถ้าไม่มีการวางแผนร้ายก็ดีที่สุด แต่กลัวที่สุดคือมีการวางแผนกันจริง ๆ ด้วยสมองของพี่สี่ หาเงินน่ะยังพอได้ แต่ถ้าเจอเรื่องผู้หญิง ก็กลัวว่าจะเลอะเลือน ถึงตอนนั้นถูกคนอื่นหลอกเอาได้ยังไงก็คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ?