กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 22 แม่ พวกเรากลับมาแล้ว
“เอาละ พี่ชายแสนดีทั้งสอง พวกพี่ดูสิฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยใช่ไหม? อีกอย่าง จะมีฆาตกรมากมายขนาดนั้นรอให้ฉันไปจับได้ที่ไหนกันล่ะ? นี่มันบังเอิญเจอเข้าพอดีต่างหาก? ฉันเองก็ยังคิดไม่ถึงเลย!
แต่พวกพี่วางใจเถอะ คราวหน้าถ้าเจอเรื่องอันตรายแบบนี้ ฉันจะไม่พุ่งเข้าไปข้างหน้าแน่ ตอนนี้ฉันชักจะหิวแล้ว พวกพี่พาฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถอะ!”
ทั้งสองคนได้ยินกู้ซืออวี๋พูดแบบนี้ ดูเหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตอนที่เธอฟื้นขึ้นมาก็เอาหนังสือพิมพ์ให้เธอดูเลย สองพี่น้องจึงลูบจมูกด้วยความรู้สึกผิด
“ได้ ๆ ๆ! ครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุ! คราวหน้าจะเสี่ยงอันตรายแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ! น่าตกใจเกินไปแล้ว!”