เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 156 นี่คือยุคที่คนขาดความอุ่นใจ
“ห้าร้อยกล่อง? ต้องขนาดสองเมตรคูณสองเมตรหมดเลยเหรอ?” ช่างไม้แก่ถามพลางมองจางเหยี่ยนอย่างตกใจ
“ใช่ครับ ต้องเป็นกล่องไม้ขนาดสองเมตรคูณสองเมตรทั้งหมด แต่ขนาด แบบ และวัสดุต้องเหมือนกันเป๊ะ” จางเหยี่ยนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“คุณหมอจาง งานนี้ผมรับได้ครับ แค่เรื่องเวลานี่...”
“หึหึ เรื่องเวลาให้ผ่อนปรนหน่อยก็ได้ เช่นก่อนตรุษจีนส่งให้ผมสักร้อยกล่อง ที่เหลือค่อยส่งหลังตรุษจีนก็ได้”
“ก่อนตรุษจีนร้อยกล่องไม่เป็นปัญหา ส่วนที่เหลือส่งก่อนเดือนเมษายนปีหน้าได้ไหมครับ?”
“เดือนเมษายนเหรอ? ได้ครับ!” จางเหยี่ยนรับปากอย่างรวดเร็ว
คุยเสร็จ จางเหยี่ยนจ่ายเงินค่ากล่องไม้สี่สิบห้ากล่องรอบนี้ แล้วยังให้เงินมัดจำไปอีกร้อยหยวน
กล่องห้าร้อยกล่องหลังจากนั้นราคารวมแค่หกร้อยห้าสิบหยวน
แต่สี่สิบห้ากล่องตอนนี้กลับหกร้อยเจ็ดสิบห้าหยวน