เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 340 อัจฉริยะผู้บำเพ็ญเพียรหนึ่งในหมื่น
......
คนทั้งสองจูงมือกันเดินออกจากเรือนรับรอง กลมกลืนเข้าไปในถนนสายกว้างของเมืองวั่งกู่
เป็นไปตามที่จิตสัมผัสของเย่ฉางชิงรับรู้ทุกประการ เมืองแห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก
บางทีอาจเป็นเพราะสร้างขึ้นโดยอิงอาศัยที่ราบอันไร้ขอบเขต ระยะห่างระหว่างถนนและสิ่งปลูกสร้างจึงค่อนข้างกว้างขวาง ทำให้ตัวเมืองทั้งเมืองดูโปร่งโล่งอยู่หลายส่วน
แม้ผู้คนจะไม่ถือว่าบางตา ทว่าก็ห่างไกลจากคำว่าผู้คนเบียดเสียดไหล่ชนไหล่มากนัก เมื่อเทียบกับมหานครที่มีประชากรหนาแน่นเหล่านั้นแล้ว ที่นี่กลับมีบรรยากาศโปร่งสบายเป็นเอกลักษณ์ไปอีกแบบ
สองฟากฝั่งถนน มีร้านค้าตั้งเรียงรายและแผงลอยรวมตัวกันเนืองแน่น ดูราวกับเป็นตลาดการค้าขนาดมหึมาอย่างไรอย่างนั้น