เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 238 มอบให้อาจารย์ไว้คลายเหงา
......
สายลมยามราตรีนุ่มนวลอ่อนโยนเป็นพิเศษ พัดพาความชุ่มชื้นของน้ำค้างบริสุทธิ์กลางขุนเขา ลูบไล้ผ่านเงาร่างของคนทั้งสองที่อิงแอบแนบชิดกัน
เย่ฉางชิงเอนกายพิงอยู่บนไหล่ของจิ่นหลี ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเยือกเย็นบริสุทธิ์จากเรือนผมของนาง จิ่นหลีเอียงพวงแก้มลงเล็กน้อย แนบชิดบนกระหม่อมของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสอันละเอียดอ่อนและแฝงความเย็นสบายนั้น กลับทำให้ก้นบึ้งหัวใจของเย่ฉางชิงบังเกิดกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมา จนแทบจะหลอมละลายเขาให้กลายเป็นน้ำ
คนทั้งสองต่างไม่มีผู้ใดเอ่ยคำพูดใดๆ เพียงอิงแอบแนบชิดกันอย่างเงียบสงบ ทอดสายตามองจานหยกดวงมหึมาที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า
แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างอันเยือกเย็นของจิ่นหลี ประหนึ่งคลุมโครงหน้าอันงดงามวิจิตรของนางไว้ด้วยผ้าโปร่งบางเบาชั้นหนึ่ง
“พี่สาวอาหลี……” น้ำเสียงของเย่ฉางชิงยิ่งแผ่วเบาลงกว่าเดิม แฝงไว้ด้วยความแหบพร่าอันยากจะสังเกตเห็น ราวกับเกรงว่าจะไปรบกวนความงดงามของแสงจันทร์นี้เข้า “ท่านดูดาวดวงนั้นสิ สว่างไสวเป็นพิเศษเลยใช่หรือไม่?”
เขายกมือชี้ไปยังทิศทางหนึ่งอย่างส่งเดช ทว่าศีรษะกลับขยับเคลื่อนไหวเล็กน้อย ขยับเข้าไปใกล้ชิดนางมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม