เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 ได้คืบจะเอาศอก
......
เทือกเขาพฤกษามาร ยอดเขาชิงหลี ภายในตำหนักบุตรมาร
“ช่างสง่างามเจ้าสำราญ รูปงามดั่งต้นหยกต้องสายลมเสียจริง!”
เย่ฉางชิงสวมอาภรณ์สีเขียว นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ในมือถือคันฉ่องทองแดง กำลังจัดแต่งความเรียบร้อยของตนเองอย่างหลงใหล เพื่อเตรียมตัวออกไปเดินตรวจตราดินแดนของตน
หลังจากปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมานานหลายวัน ยอดเขาบุตรมารหรือก็คือยอดเขาชิงหลี ในที่สุดก็ปรับปรุงเสร็จสมบูรณ์เสียที
สาเหตุที่เขายังคงสวมอาภรณ์สีเขียว มิใช่เพราะสวมอาภรณ์เถาวัลย์มารและรองเท้าเหยียบสวรรค์ของบรรพชนไม่ได้ เพียงแต่เย่ฉางชิงรู้สึกอยู่เสมอว่าเสื้อผ้าที่จิ่นหลีตัดเย็บให้นั้นสวมใส่สบายกว่า
เย่ฉางชิงจัดแต่งเส้นผมให้เรียบร้อย ลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินออกจากตำหนัก ทว่ากลับได้ยินเสียงร้องเรียกที่เจือความตกใจปนสงสัยดังมาจากทางประตูตำหนักว่า
“ศิษย์น้องเล็ก?”
เย่ฉางชิงหันศีรษะไปมอง ก็เห็นศิษย์พี่ซิงเหอกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาดาราคู่หนึ่งเบิกกว้างจนกลมโต ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย ราวกับได้พบเห็นภาพเหตุการณ์อันน่าเหลือเชื่อ จ้องมองเขม็งมายังเขาไม่วางตา