เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 225 ข้าก็ไม่เชื่อเช่นกัน
......
คำถามนี้เอ่ยออกมาอย่างกะทันหันและหนักอึ้งยิ่งนัก
นิ้วมือของมู่อี้ฉิงที่กำลังสางเส้นผมอยู่พลันหยุดชะงักกึกในทันที
ท่ามกลางความมืดมิด บนใบหน้าอันอ่อนโยนสงบนิ่งของนางปรากฏร่องรอยแห่งการครุ่นคิด
นางเผยอริมฝีปากขึ้น ท้ายที่สุดจึงพึมพำเสียงเบาว่า "คนตายดวงจิตดับสูญ ฟ้าดินกว้างใหญ่ไพศาล จะมีการเวียนว่ายตายเกิดอันใดกัน..."
ทว่าในเสี้ยววินาทีนี้นั่นเอง!
ในห้วงความคิดของนาง พลันผุดภาพเหตุการณ์หนึ่งขึ้นมาโดยไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า——ห้วงมิติที่ม้วนตลบไปด้วยหมอกสีเทาอันเงียบสงัดไร้ชีวิตชีวานั้น โลงศพทองทมิฬขนาดมหึมาอันเย็นเยียบใบนั้น ตลอดจนร่างที่สวมใส่ชุดคลุมสีเทาซึ่งดึงรั้งตนเองกลับคืนมาจากนิทรากาลอันเป็นนิรันดร์และความว่างเปล่าอย่างฝืนลิขิตผู้นั้น!
การดำรงอยู่ของจักรพรรดิอู การดำรงอยู่ของตัวนางเองในยามนี้...มิใช่เป็นการหักล้างคำว่า "คนตายดวงจิตดับสูญ" อย่างตรงไปตรงมาและพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินที่สุดหรอกหรือ?
ถ้อยคำที่เหลือพลันจุกค้างอยู่ในลำคอในชั่วพริบตา