กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 เจ้าหลั่งน้ำตาทำไมกัน
......
“ตูม”
ท่ามกลางเศษหินที่ปลิวว่อน กระบี่เล่มเล็กพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าดุจมังกรเจียวทะยานออกสู่มหาสมุทร
เย่ฉางชิงลอยตัวอยู่กลางอากาศ กวาดสายตามองลงไปยังคางคกกลืนฟ้าที่นอนหมอบอยู่เบื้องล่างในสภาพยับเยิน
ยามนี้ลวดลายดาราของคางคกกลืนฟ้าหม่นแสงลง ร่างอันใหญ่โตมโหฬารนอนชักกระตุกไม่หยุดอยู่ท่ามกลางฝุ่นควัน ความองอาจสง่าผ่าเผยก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้นซาก
“น่าเสียดายจริงๆ อู่ข้าวอู่น้ำฟรีๆ แท้ๆ”
กระบี่หญ้าของเย่ฉางชิงสั่นไหวเบาๆ น้ำเสียงเจือความเสียดายอยู่หลายส่วน
เขาควบคุมท่วงท่าการเหาะเหินอย่างระมัดระวัง เกรงว่าน้ำลายคางคกที่ติดค้างอยู่บนร่างจะหยดร่วงลงไป——นี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่คางคกกลืนฟ้ามอบให้เชียวนา
“อ๊บ——”