เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 เป็นเพียงร่างแยกหนึ่งร่าง สำคัญด้วยหรือ?
......
คางคกกลืนฟ้ากระโดดหย็องแหย็งเข้ามาใกล้ ผิวหนังสีมรกตของมันทอประกายมันวาวชุ่มฉ่ำภายใต้แสงสลัวของตะไคร่น้ำ
มันเอียงศีรษะ ดวงตาที่ดุจดั่งดวงตะวันดวงน้อยจ้องเขม็งมาที่เย่ฉางชิงโดยไม่กะพริบ ลิ้นยาวตวัดเลียริมฝีปากดังแผล็บ
หญ้าต้นนี้หอมหวนยิ่งนัก ย่อมมีประโยชน์ต่อมันอย่างมหาศาลเป็นแน่ น่าเสียดายที่ระดับขั้นต่ำเกินไป คางคกกลืนฟ้าจึงอดรู้สึกเสียดายเล็กน้อยมิได้ ดังนั้นมันจึงตั้งใจว่าจะเลี้ยงเอาไว้กินในภายหลัง เช่นเดียวกับผลไม้ทองเหล่านี้!
"ดะ เดี๋ยวก่อน!" น่าเสียดายที่เย่ฉางชิงไม่อาจรับรู้ถึงความคิดของคางคกกลืนฟ้าได้ ใบหญ้าสั่นเทาอย่างรุนแรง พยายามกระเถิบถอยหลังสุดชีวิต "พี่ใหญ่คางคก! พวกเรามีอะไรค่อยพูดค่อยจากันเถิด!"
"ท่านดูสิว่าข้าตัวเล็กนิดเดียว ยังไม่พอให้ท่านขัดซอกฟันด้วยซ้ำ กินข้าไปไม่คุ้มค่าเลยสักนิด!"