เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 ผู้คนมากมายเหลือเกิน
......
ปราณอูมรณะม้วนตัวปั่นป่วนอย่างรุนแรง มองเห็นเงาร่างที่ดูทุลักทุเลหลายสายกำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนมุ่งหน้ามาทางพวกเขาอย่างเลือนราง
จิ่นหลีแววตาเคร่งขรึมลง ยื่นมือคว้าตัวทั้งสองคนไว้ “ไป!”
เงาร่างทั้งสามพุ่งทะยานดุจลูกธนูหลุดจากแหล่งมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของทะเลหมอก
ริบบิ้นผูกผมของสือเหมี่ยวเหมี่ยวหลุดลุ่ยออกระหว่างการทะยานด้วยความเร็วสูง เรือนผมสีฟ้าปลิวสยายดุจน้ำตก
นางจ้องเขม็งไปยังเบื้องหน้า ในดวงตาปั่นป่วนไปด้วยจิตสังหารที่เข้มข้นยิ่งกว่าปราณอูมรณะเสียอีก
ปราณอูมรณะม้วนตัวดุจเกลียวคลื่นในมหาสมุทร ใบหญ้าของเย่ฉางชิงสั่นไหวเบาๆ ท่ามกลางม่านหมอกหนาทึบตามจังหวะการเคลื่อนไหว
เขาหรี่ตาลง มองดูเงาร่างที่แตกกระเจิงวิ่งหนีไปคนละทิศละทางเหล่านั้น ก่อนจะจับทิศทางได้อย่างรวดเร็ว
“ไปทางนี้!” เขากระตุกมือจิ่นหลีเบาๆ ทั้งสามคนพลันเปลี่ยนทิศทางในทันที