เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 128 คนึงหาจนกลายเป็นพงไพร บุปผาหั่วซาง
......
เย่ฉางชิงรู้สึกว่าการเล่านิทานของโลกใบนี้ก็น่าสนใจไม่เบาเลยทีเดียว
ทั้งฉายภาพมายาประกอบไปพร้อมกับบรรยายอย่างมืออาชีพ เล่ายาวนานเกือบหนึ่งชั่วยาม กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังพากย์สารคดีอย่างไรอย่างนั้น สนุกยิ่งกว่าดูภาพยนตร์เสียอีก
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเรื่องราวนี้มีความจริงกี่ส่วน ความเท็จกี่ส่วน
ทว่าเรื่องนั้นหาได้สำคัญไม่ สิ่งสำคัญก็คือเรื่องราวนี้เล่าได้จับใจยิ่งนัก
เรียกได้ว่าเล่าได้โดนใจเย่ฉางชิงเข้าอย่างจังเลยทีเดียว
แต่อาจเป็นเพราะเขาไม่ใช่วิญญาณอ่อนไหวมากอารมณ์ จึงไม่ได้รู้สึกเศร้าโศกเสียใจแต่อย่างใด
พี่สาวอาหลี เหตุใดท่านถึงร้องไห้เล่า เย่ฉางชิงทำทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางช่วยเช็ดคราบน้ำตาตรงหางตาของจิ่นหลีออกให้
มะ ไม่เป็นไร จิ่นหลีได้สติกลับคืนมา รีบหันหน้าหนีไปทางอื่น ปลายหูซับสีแดงระเรื่อจางๆ