เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 พฤกษามีจิตวิญญาณ รักมั่นยืนยาวที่สุด
......
ไปกันเถอะ สือเหมี่ยวเหมี่ยวผลักหน้าต่างเปิดออก สายลมยามราตรีหอบเอากลิ่นหอมของบุปผาหั่วซางพัดโชยเข้ามาปะทะใบหน้า
คนทั้งสามทะยานร่างกระโดดลงไปเบื้องล่าง ท่ามกลางชายอาภรณ์ที่โบกสะบัดพลิ้วไหวประดุจขนนกอันเบาหวิวสามเส้น
เย่ฉางชิงตะโกนร้องด้วยความตื่นเต้น เสียงร้องปลุกให้กระดิ่งลมตรงมุมชายคาหลายใบสั่นไหวส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
ยามเท้าแตะถึงพื้น พวกเขาก็แฝงตัวกลมกลืนเข้าไปในฝูงชนของตลาดราตรีเรียบร้อยแล้ว
เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าสู่ตลาดราตรีอันคึกคักจอแจ ดวงตาสีเขียวของเย่ฉางชิงก็กลอกกลิ้งคราหนึ่ง จงใจขยับเบียดเข้าไปใกล้ข้างกายของจิ่นหลี
พี่สาวอาหลี เย่ฉางชิงพลันกระตุกชายแขนเสื้อของจิ่นหลีเบาๆ เงยหน้าเล็กๆ ขึ้นแสร้งทำท่าทางไร้เดียงสา ที่นี่ผู้คนเยอะแยะเหลือเกิน ท่านจูงมือข้าเดินเถิดนะ
หากข้าถูกเบียดจนพลัดหลงไปจะทำอย่างไรเล่า
พูดพลางยังสูดจมูกฟุดฟิด ท่าทางเหมือนเด็กน้อยที่กลัวจะพลัดหลงกับผู้ใหญ่ไม่มีผิด