เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 โอสถมนุษย์ ยอดเขาชิงหลี
เย่ฉางชิงเงยหน้ามองเถาสวรรค์หมื่นทัณฑ์ที่หลับตาพักผ่อน จึงจำต้องเดินตามเถาเยาออกไป
ยามเดินผ่านทางเดินเถาวัลย์ที่คดเคี้ยว แสงดาราสาดส่องผ่านช่องว่างของเถาไม้ ทอดเงาแสงสลับซับซ้อนลงบนพื้นดิน
เย่ฉางชิงมองเถาเยาด้วยความอยากรู้อยากเห็น พลางเอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่หญิง ท่านเองก็เป็นศิษย์ของบรรพชนด้วยหรือ?”
ก่อนหน้านี้เขาเคยอ่านข้อมูลมาว่า บรรพชนหมื่นทัณฑ์มีศิษย์เพียงสามคน ไม่น่าจะมีต้นท้อรวมอยู่ด้วย หรือว่าจะเป็นศิษย์ที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่?
เถาเยายิ้มพลางกล่าวว่า “เป็นเพียงศิษย์นอกนามเท่านั้นแหละ รอให้เจ้ากราบอาจารย์เสร็จสิ้นเมื่อใด ข้าก็คงต้องเรียกเจ้าว่าศิษย์พี่เล็กแล้วล่ะ”
ไม่นานนัก เถาเยาก็หยุดลงที่หน้าเรือนหลังหนึ่งซึ่งมีเถาเขียวเลื้อยปกคลุมไปทั่ว นางแหวกม่านประตูออกอย่างแผ่วเบา “ศิษย์น้องเล็ก เชิญเข้ามาสิ”