เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 หญ้าน้อยยังคงต้องพยายามต่อไป
นิ้วมืออันเหี่ยวย่นแห้งกร้านของเถาสวรรค์หมื่นทัณฑ์ตวัดผ่านกลางอากาศ ม่านแสงระลอกคลื่นวารีสายหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้น
เย่ฉางชิงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “คันฉ่องวารี” บานนี้ ดวงตาสีเขียวมรกตสะท้อนภาพเงาร่างเล็กจ้อยที่อยู่ภายในนั้น
พวงแก้มกลมป่องระเรื่อไปด้วยสีเลือดฝาดดูมีสุขภาพดี ปอยผมชี้โด่สั้นๆ ตั้งชันอย่างดื้อรั้นอยู่บนกลางศีรษะ ลำต้นหญ้าแต่เดิมแปรเปลี่ยนเป็นแขนขาเรียวยาว แม้จะยังคงแฝงความไร้เดียงสาของเด็กเล็ก ทว่าก็มีรูปลักษณ์ของมนุษย์อย่างแท้จริงแล้ว
“ทุกอย่างล้วนดีหมด เสียอย่างเดียวคือตัวเล็กเกินไปหน่อย” เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปสัมผัสผิวน้ำ มือเล็กๆ ในเงาสะท้อนก็ยกขึ้นตามมา ยามปลายนิ้วสัมผัสกันก็เกิดระลอกคลื่นเล็กๆ แผ่กระจายออกไป
แม้จะตัวเล็กไปสักหน่อย ทว่าอย่างน้อยก็มีท่าทางดูดีมีชาติตระกูลเหมือนคนแล้วมิใช่หรือ?