กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 196 บทละครของคนที่ไม่มีวันมาถึง
“อะไรนะ?” ยงเยี่ยไม่ได้ยินประโยคสุดท้ายนั้น จิตสำนึกก็จมดิ่งสู่ความเงียบงัน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด
“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด...”
“ได้เวลาอาหารแล้ว!”
สุดทางเดินอันยาวเหยียด มีเสียงตะโกนก้องดังขึ้น
ยงเยี่ยฟุบอยู่หน้าหน้าต่าง สายตาจ้องมองไปยังประตูทางเข้าลานกว้าง ประตูเหล็กที่ดูชำรุดแต่แข็งแกร่งบานนั้น
“เลิกมองได้แล้ว” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังด้วยความหงุดหงิด “รีบกินข้าวซะ!”
ยงเยี่ยหันกลับไป หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเข็นรถอาหารเข้ามาในห้อง
“ปึก—”