เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเจอ “ความเป็นห่วง” ของพ่อ เหลียงเฉินก็แค่อธิบายสั้นๆ เพราะจริงๆ เขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก และคิดไปเองว่าคนในครอบครัวคงไม่ใส่ใจอะไรมากเช่นกัน
“เสี่ยวถงก็ดีอยู่แล้วนะ เธออย่าทำให้เขาเสียใจล่ะ”
“พ่อพูดอะไรน่ะ... ลูกชายพ่อเป็นคนยังไงพ่อยังไม่รู้อีกเหรอ”
“เอาเป็นว่าแกอย่าไปทำเรื่องยุ่งๆ ข้างนอกเด็ดขาด ไม่งั้นไม่ต้องพูดถึงพ่อกับแม่ แก่หลินน่ะจะเป็นคนแรกที่ถลกหนังแก”
เหล่าเหลียงเตือนเหลียงเฉินเป็นครั้งสุดท้าย แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
พอเหล่าเหลียงเดินเข้าไปข้างในแล้ว เหลียงเฉินก็หยิบมือถือออกมาแล้วส่งข้อความในกลุ่มวีแชต
เหลียงเฉิน: 【พี่น้อง มีใครอยู่หูหนานบ้าง ผมกลับมาแล้ว!】
เซิ่งเฉียงเกอ: 【ถ้วยรางวัลล่ะ!】
เหลียงเฉิน: 【รูป】
เซิ่งเฉียงเกอ: 【แม่ง อิจฉาตาร้อนว่ะ พวกเราฟันมันเลยดีกว่า!】