กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พัคฮุนกับไวตามินต่างก็ดื่มเหล้ามา ขับรถไม่ได้ สุดท้ายพัคฮุนจึงเรียกคนขับรถแทนให้ตามไปรับคน
รถแล่นจากในเมืองออกไปทางชานเมือง ตึกสูงค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยบ้านที่สร้างเอง ผ่านไปเกือบชั่วโมงกว่าพัคฮุนก็มาถึงเขตรอยต่อเมืองชนบทแถบชานเมืองที่ไม่รู้จักชื่อแห่งหนึ่ง
พัคฮุนลงจากรถ มองสองคนที่นั่งอยู่ข้างถนนด้วยอารมณ์ทั้งหงุดหงิดทั้งขำ เมื่อเห็นว่าเหลียงเฉินดูอ่อนกำลังตั้งแต่แรกเห็น ความโกรธที่เต็มอกก็กลายเป็นความจนใจแบบคุณพ่อผู้ทุ่มเท
“นายมาถึงที่แบบนี้ได้ยังไง?”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เดิน ๆ ไปก็มาถึงที่นี่...”
พัคฮุนหัวเราะก็ไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ออก มองเด็กสาวที่หลับอยู่โดยพิงไหล่เหลียงเฉิน แล้วพูดเบา ๆ “แฟนนายเหรอ?”