กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กินมื้อหนึ่งหมดเงินเหลียงเฉินไปห้าร้อยกว่าหยวน เจ็บใจสุด ๆ
แต่ก็มีความสุขมาก
ตอนแยกย้ายกันเป็นดึกมากแล้ว ร้านส่วนใหญ่ปิดแล้ว แต่ร้านอาหารหลายร้านยังเปิดอยู่
ไฟถนนยังสว่างอยู่ เพียงแต่คนเดินถนนบางตาลงมาก
“มาอีกนะเสี่ยวถงถง!”
“ลาก่อนเสี่ยวถงถง!”
“ลาก่อน ๆ!”
หลินเสี่ยวถงโบกมือลาทุกคน
พอหันกลับมา เห็นเหลียงเฉินยืนอยู่ข้าง ๆ ราวกับเสาน้ำแข็ง เธอจึงถามอย่างสงสัยว่า “เป็นอะไรไป?”
เหลียงเฉินสีหน้าเรียบเฉย “ไม่มีอะไรนี่ ไปกันเถอะ ผมจะไปส่งเธอที่สถานีรถไฟความเร็วสูง”