เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 283 ต้นฉบับลายมือ
“ที่แท้ผู้เฒ่าที่มองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งคนนั้นก็ชื่อหยางเซิ่นนี่เอง”
“หยางเซิ่นหรือ? ชื่อดีเหมือนกันนะ คำว่าเซิ่นที่แปลว่ารอบคอบ แสดงว่าพ่อแม่หวังให้เขาทำอะไรก็คิดให้รอบคอบ โตไปจะได้เป็นคนที่ฝากฝังงานใหญ่ได้ แต่พอผ่านชีวิตที่พลิกผันมามากมาย เขากลับได้ข้อสรุปว่า ‘ถูกผิดแพ้ชนะ พอหันกลับมาก็ว่างเปล่า’ ฟังแล้วก็อดถอนใจไม่ได้”
“นั่นสิ ทั้งบทกวีทั้งชื่อก็ดีไปหมด หยางเซิ่น จูเซียวสั่ว แค่ฟังก็รู้ว่าเป็นคนที่มีเรื่องราวในชีวิตทั้งคู่ ไม่รู้ว่าตอนนั่งคุยกัน ทั้งสองยังพูดอะไรที่ชวนให้ทึ่งไว้อีกบ้าง”
“ต้องมีแน่ แต่พวกเราจะได้รู้หรือไม่ ก็ต้องดูว่าต่อไปปรมาจารย์ฉือจูจะยอมเขียนต่อหรือเปล่า”
“น่าเสียดาย ถ้าปรมาจารย์ฉือจูเป็นพวกไม่ได้เรื่องด้านคณิตศาสตร์เหมือนข้าก็คงดี จะได้ทุ่มเทให้การเขียนอย่างเดียว”