ตอนที่ 177 ช่างเป็นเด็กน้อยเสียจริง

ตอนที่ 177 ช่างเป็นเด็กน้อยเสียจริง

“เจ้ากับนางอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เหตุใดจึงพูดจาเหมือนเฒ่าชราเช่นนั้น” บรรพชนเร้นลับสวรรค์ขมวดคิ้วอย่างจนปัญญา

ฉืออู่กล่าว “อายุรุ่นราวคราวเดียวกันก็จริง แต่ข้ามีวรยุทธ์ที่ร้ายกาจนะ! ยอดฝีมือย่อมเป็นใหญ่ การที่ข้าจะเป็นผู้อาวุโสในตอนนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”

เสวียนเทียนฉานอีตกตะลึงกับคำพูดหน้าไม่อายของนาง ทว่ายังคงเก็บสีหน้าไว้ เพียงแต่ปรายตามองนางเพิ่มอีกสองสามครา

บรรพชนเร้นลับสวรรค์พินิจมองฉืออู่อย่างละเอียดอีกครั้ง กลับไม่พบสิ่งใดผิดปกติ ยามนางเดินแทบดูไม่ออกด้วยซ้ำว่ามีวรยุทธ์ หากเมื่อคืนไม่ได้ยินเสียงนางใช้วิชาตัวเบา เกรงว่าระดับวรยุทธ์ของนางแม้แต่เขาก็คงดูไม่ออก