ตอนที่ 13 แรงกดข่มทางสายเลือด

ตอนที่ 13 แรงกดข่มทางสายเลือด

“หรือไม่ก็ รอนายไปถึงแล้วค่อยถามเองไหม”

เฉินอวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางขุดหลุมพรางล่อหวังรุ่ยตงโดยไม่ลังเล

“ยังไงซะ… พี่ฉันก็ออกจะคุยง่ายอยู่นะ?”

“เอาแบบนั้นก็ได้”

หวังรุ่ยตงพยักหน้าหนักแน่น

เขามีภาวะเข้าสังคมเก่งเกินคน ต่อให้สุ่มทักท่านน้าร้านแผงลอยริมทางก็เม้าท์กันได้ตั้งหนึ่งถึงสองชั่วโมง

ก็แค่พี่สาวของสหายเอง พ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรมยังดีกับน้องชายขนาดนั้น เช่นนั้นต้องเข้าด้วยง่ายแน่

เวลานี้ไม่ใช่ช่วงเร่งด่วนหลังเลิกงาน แต่คนขับก็ยังใช้เวลาขับรถมายังสถานที่ที่ลู่โยวสั่งจองไว้ตั้งสี่สิบกว่านาที

รถมาจอดลงตรงหน้าประตูใหญ่ของสถานที่แห่งหนึ่งที่ชื่อว่าคฤหาสน์ปี้เหอ