เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 176 นายนี่มันสุดจริงๆ แม่มึงเอ๊ย (ขอรับการสนับสนุน)
บทที่ 176 นายนี่มันสุดจริงๆ แม่มึงเอ๊ย (ขอรับการสนับสนุน)
"แม่มึงเอ๊ย?" สวีเฟิ่งเหนียนอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป สบถสามคำนี้ใส่ฟางเสียนอีกระลอก
แต่ฟางเสียนกลับไม่ได้ถือสากับศาสตราจารย์สวีเฟิ่งเหนียน ได้แต่ปั้นยิ้มพลอยหัวเราะตามไปด้วย
ศาสตราจารย์หลินเจี้ยโม่จึงรีบพูดขึ้นว่า "ศาสตราจารย์สวีครับ โรคกลุ่มบาดแผลแหลกเหลวของแผนกศัลยกรรมอุบัติเหตุสามารถพัฒนาขึ้นมาได้ หลักๆ ก็ต้องขอบคุณผลการวิจัยของคุณในด้านนี้ พวกเราก็แค่ยืนอยู่บนบ่าของคนรุ่นก่อนเท่านั้นเองครับ"
แม้สิ่งที่ฟางเสียนทำจะดูไม่ค่อยมีน้ำใจอยู่บ้าง แต่ในเวลานี้ หลินเจี้ยโม่ย่อมต้องพูดจาช่วยฟางเสียนอยู่แล้ว
สวีเฟิ่งเหนียนอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองฟางเสียนแล้วถามตามตรงว่า "เสี่ยวฟาง เธอพูดความจริงหน่อยได้ไหม ว่าตอนนี้ความเข้าใจของเธอที่มีต่อบาดแผลแหลกเหลว มันไปถึงขั้นไหนกันแน่แล้ว?"
ฟางเสียนได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้า
"ศาสตราจารย์สวีครับ ที่ผมเข้าใจอยู่ตอนนี้มีแค่นี้จริงๆ ไม่มีมากกว่านี้แล้วครับ!"
สวีเฟิ่งเหนียนพึมพำเสียงเบา "ทฤษฎีความเสียดายของศัลยแพทย์มหาดั่งใจนึกที่เจ้าหมอโจวเฉิงนั่นเสนอขึ้นมา มันทรงพลังขนาดนี้เชียวเหรอ?"