เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 161 เคารพชะตากรรมของผู้อื่น (ขอแรงสนับสนุน)
บทที่ 161 เคารพชะตากรรมของผู้อื่น (ขอแรงสนับสนุน)
คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพ การเอาแต่สะใจเพียงชั่ววูบ ผลลัพธ์สุดท้ายอาจกลายเป็นทำให้ตัวเองเดินก้าวออกมาไม่ได้เสียเอง
และยังคงต้องจบลงด้วยความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวอยู่ดี...
การจะไปเปิดสะเก็ดแผลที่พ่อแม่ของซือชิงฝังกลบเอาไว้เนิ่นนานหลายปี เพื่อทวงถามถึงความถูกต้องและเที่ยงธรรมนั้น มันคือสิ่งที่ซือชิงอยากเห็น และเป็นสิ่งที่พ่อแม่ของซือชิงอยากเห็นจริงๆ หรือ
หากฟางเสียนยังอายุน้อย ย่อมสามารถทุ่มสุดตัวโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมได้ ทว่าอย่างไรเสียฟางเสียนก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่วัยเยาว์ที่ไร้เดียงสาและสามารถระบายอารมณ์ของตนเองออกมาได้อย่างตามใจชอบอีกแล้ว
ชีวิตคนเราต้องก้าวไปข้างหน้าเสมอ ไม่อาจหันหลังกลับ และไม่อาจย้อนซ้ำรอยเดิมได้
อีกทั้งในเรื่องของซือชิงนี้ ตัวฟางเสียนเองยังมีการตีความที่ลึกซึ้งกว่านั้นอยู่อีกชั้นหนึ่ง—
การตีความในชั้นนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่โจวซีอินก่อขึ้นมาในครั้งนี้ และไม่เกี่ยวกับบทสนทนาระหว่างศาสตราจารย์หวังหวนกับเขา
มันเพียงแค่เกี่ยวข้องกับการเป็นหมอคนหนึ่งอย่างแท้จริงเท่านั้น