เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 มีคนจากไป ก็มีคนเข้ามา! (ขอการสนับสนุน)
บทที่ 145 มีคนจากไป ก็มีคนเข้ามา! (ขอการสนับสนุน)
หวังหวนมองสีหน้าของฟางเสียนที่แววตาไหวระริก จึงส่งเสียงเอะใจสงสัยพลางเคาะโต๊ะสองสามที "พูดถึงอาจารย์หลินฮุยของเธอ เธอทำสีหน้าแบบนี้หมายความว่ายังไง?"
ลูกตาของฟางเสียนนิ่งค้างอยู่ตรงกลางเบ้าตา ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
หวังหวนใช้เท้าทั้งสองข้างสลับกันยันพื้นแล้วเอนตัวพิงไปด้านหลัง น้ำเสียงประหลาดใจระคนตกตะลึง "เธอคงไม่ได้คิดว่าคุณหมอหลินฮุยอาจารย์ของเธอ ฝีมือกากมากหรอกนะ?"
"อย่างน้อยเขาก็เป็นคนที่เดินออกจากห้องผ่าตัดของศูนย์อุบัติเหตุไปยังวอร์ดผู้ป่วยได้เชียวนะ?" หวังหวนจงใจเอ่ยเตือนความจำขึ้นมาประโยคหนึ่ง
ริมฝีปากของฟางเสียนขยับ รีบเอ่ยแก้ตัวทันที "ศาสตราจารย์หวัง เปล่าครับ ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยครับ"
ทว่าหวังหวนกลับเคาะโต๊ะอีกครั้ง "แต่สีหน้าของเธอเมื่อกี้นี้ มันฟ้องชัดๆ ว่าหมายความอย่างที่ฉันพูด!"
"ฟางเสียน เธอต้องจำใส่ใจไว้ข้อหนึ่ง"
"แม้ทักษะพื้นฐานระดับ 5 จะร้ายกาจ แต่ก็ไม่ได้เป็นตัวแทนของทุกสิ่งทุกอย่าง! ไม่ได้แปลว่าเพดานขั้นสูงที่เธอไปถึงในตอนนี้ จะสามารถเทียบเคียงกับมาตรฐานขั้นต่ำของบุคลากรบางส่วนในศูนย์อุบัติเหตุของเราได้อย่างสิ้นเชิง เธอเข้าใจจุดนี้กระจ่างดีไหม?"