ตอนที่ 0138

⬢⬢⬢

ตอนที่ 138 นี่มันน่าอับอายเกินไปแล้ว

หยุนจือจือโอบกอดเขาเบา ๆ พลางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วหยอกล้ออย่างแง่งอนว่า “เจ้าแน่ใจจริงหรือว่าไม่ว่าข้าจะมาหาเจ้าเมื่อใด เจ้าก็มีเวลาว่างเสมอ?”

“อย่าได้ปล่อยให้ข้าถูกทิ้งไว้ลำพังโดยไม่สนใจใยดีเมื่อถึงเวลานั้นก็แล้วกัน”

ดวงตาคู่สวยที่สุกสกาวดั่งดวงดาวของนางทอประกายความซุกซนและความคาดหวังออกมา

จ้าวหยุนจินได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ พลางตอบกลับอย่างอ่อนโยนว่า “ตราบใดที่เจ้ามาหาเปิ่นหวัง หากมิใช่เรื่องคอขาดบาดตายที่ต้องรีบจัดการทันที เปิ่นหวังย่อมว่างสำหรับเจ้าเสมอ”