กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฮึ!”
หวังหยาซิงรีบลุกขึ้นจากตัวเฉินเนี่ยน จัดชายกระโปรงที่ยุ่งเล็กน้อยของตนเอง แสร้งทำเป็นสงบหันหน้าไปทางอื่น
“ครั้งนี้ยกโทษให้นายก่อน”
ในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งที่ไม่ถูกกาลเทศะก็ดังขึ้น
“ครืด ๆ —”
เสียงไม่ดังนัก แต่บนดาดฟ้าที่เงียบกลับชัดเจนเป็นพิเศษ
ร่างกายหวังหยาซิงแข็งค้างในทันใด
อากาศราวกับแข็งตัว
เฉินเนี่ยนลุกขึ้นนั่งจากเบาะนุ่ม นวดหน้าอก ใบหน้าห้อยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“อ๊ะ คุณหนูราชวงศ์ของเรา นี่คือ…ตีคนจนหิวแล้วหรือ?”