กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตลอดมื้อเช้า กู่จื่อยวี่ถูกหวังหยาซิงเรียกใช้ตะพึดตะพือราวกับคนรับใช้
“ขนมปังปิ้งแข็งเกินไป ปิ้งใหม่”
“กาแฟไม่ต้องใส่น้ำตาล”
“รองเท้าแตะของฉันล่ะ?”
เฉินเนี่ยนนั่งมองอยู่ข้าง ๆ เพียงเลิกคิ้วขึ้น แต่ไม่พูดอะไร
เขาชอบดูผู้หญิงสองคนนี้ประลองฝีมือกันอยู่แล้ว ขอแค่อย่าให้ลามมาถึงเขาก็พอ
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ หวังหยาซิงก็เอนกายพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน แล้วกระดิกนิ้วเรียกกู่จื่อยวี่
“มานี่ นวดไหล่ให้ฉันหน่อย”
ความอดทนของกู่จื่อยวี่เกือบถึงขีดจำกัดแล้ว
เธอสูดลมหายใจลึกหนึ่งที ฝืนยิ้มแข็ง ๆ ออกมา เดินไปข้างหลังหวังหยาซิง แล้ววางมือลงบนไหล่ของเธอ