กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เห็นเฉินเนี่ยนทำหน้าแบบนี้ หวังหยาซิงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“คิดอะไรอยู่เนี่ย!”
เธอยื่นนิ้วไปจิ้มที่หน้าผากของเฉินเนี่ยนเบา ๆ
“ฉันติดนิสัยกอดอะไรสักอย่างตอนนอนมาตั้งแต่เด็ก ถ้าไม่มีอะไรกอดก็จะนอนไม่หลับ”
“ฉันลองหมอนข้างมาหลายแบบแล้ว ไม่มีอันไหนสบายเลย”
เธอหยุดพักหนึ่งจังหวะ แล้วมองเขาด้วยท่าทีที่มั่นอกมั่นใจเต็มที่
“ฉันคิดว่า นายน่าจะนอนกอดแล้วสบายกว่าหมอนข้างตั้งเยอะ”
เฉินเนี่ยน “...”
งั้นในสายตาของเธอ ฉันก็เป็นแค่หมอนข้างที่มีชีวิตงั้นเหรอ?
เหตุผลข้อนี้... ช่างสดใหม่ไร้ที่ติเสียจริง