กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สัมผัสจากมือที่ส่งมานั้นนุ่มนวลและมีความเย็นเล็กน้อย เหมือนหยกเนื้อดีชิ้นหนึ่ง
ร่างกายของเฉินเนี่ยนแข็งทื่อไปชั่วขณะ
สายตาของเขาก้มลงโดยสัญชาตญาณ เห็นหวังหยาซิงกุมมือตัวเองไว้อย่างเป็นธรรมชาติ
แสงจากไฟถนนทาบทับลงบนมือที่กุมกันของทั้งคู่ ขับให้เห็นโครงร่างที่เลือนรางและอบอุ่นวงหนึ่ง
“ไปกันเถอะ เจ้านายเฉิน”
เสียงของหวังหยาซิงในยามค่ำคืนมีความขบขันที่สังเกตได้ยากซ่อนอยู่ ไพเราะจับใจเป็นพิเศษ
เฉินเนี่ยนรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปจังหวะหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มเต้นรัวอย่างไม่มีระเบียบขึ้นมา
นี่... นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
บทละครมันไม่ได้เขียนไว้แบบนี้นี่นา!