กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จนกระทั่งมือทั้งสองข้างของเฉินเนี่ยนถืออะไรได้อีกไม่ไหวแล้ว หวังหยาซิงถึงได้ทำปากจุ๊บ ๆ อย่างยังไม่อิ่มใจ
“ฉันอิ่มแล้วนะ”
เฉินเนี่ยนเกือบหายใจไม่ขึ้น
เธอเรียกว่านี่อิ่มแล้วเหรอ ที่เธอกินยังน้อยกว่าที่ฉันถืออีก
แต่แล้ว พลังของผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะไร้ขีดจำกัด
“ไปกันเถอะ เราไปซื้อเสื้อผ้ากัน”
หวังหยาซิงไม่เปิดโอกาสให้เฉินเนี่ยนได้หายใจเลยสักนิด ดึงเขาเดินตรงไปยังถนนสินค้าแบรนด์เนมอีกฝั่งหนึ่ง
มือหนึ่งของเฉินเนี่ยนถือของกินเล่นขยะ ๆ พะรุงพะรัง อีกมือก็ยังถูกเธอลาก เดินโซซัดโซเซตามหลังไป
“ครั้งสุดท้ายที่เธอซื้อเสื้อผ้าคือเมื่อไหร่”
เขาอดถามไม่ได้