กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นี่! นาย…”
หวังหยาซิงยังพูดไม่ทันจบ เฉินเนี่ยนก็มุดเข้าห้องน้ำไปแล้ว ปิดประตู “ปัง” หนึ่งที
เสียงน้ำไหลดังซ่า
เป็นน้ำเย็น
เฉินเนี่ยนยืนอยู่ใต้ฝักบัว ปล่อยให้น้ำเย็นไหลรดจากศีรษะ พยายามดับไฟร้อน ๆ ในใจ
เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะบ้าแล้ว
ชีวิตแบบนี้อยู่ไม่ได้แล้ว!
ต้องย้ายออก!
พรุ่งนี้จะไปหาบ้านใกล้เคทีวีทันที!
ภายใต้การกระตุ้นของน้ำเย็น สมองเขาก็ปลอดโปร่งขึ้นมาก พลันนึกถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง