กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินเนี่ยนชะงักไปนิด
เขาหันไปมองต้นเหตุโดยสัญชาตญาณ
หวังหยาซิงเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาของเขา เงยหน้าขึ้นจากจอมือถือ ยิ้มหวานให้เขา
แล้วก็รีบก้มหน้าลง พิมพ์นิ้วรัวอยู่บนจออย่างรวดเร็ว
เฉินเนี่ยน “……”
“ยัยหยาซิงนี่ เราเลี้ยงจนเสียคนตั้งแต่เด็ก ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง”
เจ้านายหวังถอนหายใจ น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู “นี่เมื่อสองวันก่อนยังมาคุยโวกับผมว่ากินอาหารที่เธอทำเองกับมือ อร่อยจนสุด ๆ”
เฉินเนี่ยนหัวเราะแห้ง ๆ ไม่รู้จะตอบยังไง
“พูดแล้วก็…” เจ้านายหวังคีบกับข้าวให้เขาอีกคำ “ผมต้องขอบคุณเธอด้วย”
“ขอบคุณผม?” เฉินเนี่ยนยิ่งงุนงง