กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จิงจิงถือถาดที่เหลือเพียงข้าวสวยจานเดียว เดินก้มหน้าหมดอาลัยไปทางโถงใหญ่
ความคึกคักตอนมา กลายเป็นความห่อเหี่ยวตอนกลับ
ฝีเท้าหนักราวกับถ่วงตะกั่ว
เพิ่งกลับมาถึงเคาน์เตอร์หน้า ก็เห็นเพื่อนร่วมงานสวีหลิงถือโทรศัพท์ของเธออยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มองเธอ
“อ้าว นักกินใหญ่ของเรากลับมาแล้วหรือ”
สวีหลิงแกว่งโทรศัพท์ในมือแล้วยื่นให้
“ฉันว่าแล้ว ต้องลืมไว้ที่นี่แน่”
“กินเร็วเกินไปหรือเปล่า แค่ไม่กี่นาทีก็จัดการหมดแล้วหรือ”
สวีหลิงชะโงกดูในถาดของเธอ จริงด้วย เหลือเพียงข้าวสวยจานเดียว
“ไม่ใช่เลยจิงจิง เธอกินหมดจริง ๆ หรือ”